Donderdag 21-09: Twee giebelende meiden

Terwijl ik Esther te eten aan het geven was, stond Rachel naast mee spelen en vertelde ineens dat er 'een tijger' was. "Help! Help! Een tijger! Ik ben bang voor tijgers!" riep ik uit. Rachel moest vreselijk lachen en riep – voorspelbaar, natuurlijk – "Nog eens!"

Dus nog een keer: "Help! Een tijger! Ik ben bang voor tijgers!" Rachel begon weer te lachen, en ook het mondje van Esther plooide zich in een glimlach. Het is altijd zo schattig wanneer Esther moet lachen wanneer ze aan het drinken is. Ze drukt nog steeds met haar tong tegen de tepel, dan, om te proberen door te kunnen drinken, maar ondertussen krult dat mondhoekje omhoog. Uiteindelijk, als het echt leuk is, houdt ook dat tongetje op met drukken en klinkt er een zacht "Heu" uit dat lieve mondje. Dan is het echt een verloren zaak met het drinken en schatert ze het even later uit van pret.

"Nog eens!" dwong Rachel. En weer schreeuwde ik dat ik zo bang was voor tijgers. Nu begon Esther ook echt te lachen. "Heu!"

Al met al ging dat zo'n vijf minuten zo door, en hadden Rachel en Esther samen de grootste pret om mama die zo bang voor tijgers was. De eerste keer dat ze ergens samen om moesten lachen! Geweldig om te zien.