Donderdag 4-10: Eigen willetje

Esther kan zich nog niet goed uitdrukken, maar ze kan – zoals al eerder verteld – uitstekend duidelijk maken wat ze wel en vooral niet wil. Zo was ze gisteren bij m'n ouders en daar had ze nieuwe schoentjes gekregen. Echte grote-meisjes-stappertjes, omdat ze nu toch echt wel meer loopt dan kruipt.

Tja, en die nieuwe schoentjes moesten ook thuis aan! Thea had ze uitgedaan, maar Esther pakte een van de schoentjes beet en wees ermee naar haar voet. Schoentje aantrekken, oma! "Nee," zei Thea, en zette het schoentje in de gang. Hup, purretje naar de gang. Schoentje pakken. Wijs naar voetje. Oma, schoentje aan! "Goed, goed," zei Thea, en vervolgens heeft Esther daar de hele middag trots met schoentjes aan rondgestapt.

Vandaag, hier. Rachel ging 's middags naar school, en dus werd ook Esther ingehesen. Jasje aan, buggy in… Handje de lucht in, Esther's gebaar voor "Wil heb".

"Wat wil je, Esther?" Ik pakte een touwtje van een jas van Rachel. "Deze?"

Duw met handjes. Nee, die niet.

De jas die ernaast hing, dan? Een vestje van Esther. "Die?"

Ja, dat was het duidelijk. En mama was zo goed niet of ik moest haar andere jas uitdoen en deze aantrekken. En toen we later Rachel op gingen halen, wees Esther weer zeer gedecideerd naar het jasje wat ze eerder ook al aan had gehad. De voorkeur is duidelijk.

Oh, ja. Het purretje weet precies wat ze wil.