Dinsdag 18-12: Het vervolg...

Ik stond op het punt te schrijven dat het niet allemaal kommer en kwel is. Maar ja, dan gebeurt er dit… Het is tien voor half acht en het grut ligt in bed. Hoewel, 'in bed'…. "WEEEH!" staat Rachel boven aan de trap te gillen. Er volgt meer onverstaanbaars.

Aangezien Harald en ik op dat moment in de keuken bezig zijn om op te ruimen (de keuken *zag* er netjes uit, heus waar, maar dat was vòòr etenstijd…) is het niet duidelijk wat Rachel roept. Ik ga onderaan de trap staan.

"Rachel, wat is er nu?"

"Poes moet nog een kusje!"

Okee, voor Poes maken we natuurlijk wel een uitzondering. Poes kan ook niet slapen zonder kusjes. Ik loop naar boven en geef Poes een kusje. "Welterusten Poes."

"Mama… wil jij ook een dekentje en een kussentje pakken voor Poes en het kleine mandje?"

En dan weer haar bed volbouwen, zeker. "Nee." WEEEH! "En nu snel naar bed." Brullend gaat Rachel af. Nog steeds hartstochtelijk protesterend tegen wrede mama.

Zeven minuten voor half acht en het is nu (even?) stil…