Maandag 23-06: Tweede akte

En ternauwernood is dit stukje beschreven of de volgende akte dient zich alweer aan. Rachel en Amber komen binnenstuiteren, en ik zie onder Rachel's ogen twee tranen. "Hee, waarom zie ik daar traantjes?" vraag ik.

"Amber wilde dat ik de busbaan ging oversteken en dat wilde ik niet."

Ik kijk Amber aan. "En mag jij de busbaan oversteken?" vraag ik streng.

Amber kijkt naar de grond. "N… jaaa," zegt ze na enige aarzeling.

"Ik denk dat we dat maar even aan je moeder moeten vragen," zeg ik en kom overeind.

"Rachel's mama, Rachel's mama, wacht!" roept Amber. Ik wacht. "Ja?"

"Nee, ik mag het niet!"

Ik ga door met naar de deur te lopen.

"Je gaat het toch niet tegen mijn mama zeggen, he?" vraagt Amber.

"Nee," zeg ik kalm. "Dat mag jij doen."

Opnieuw gaat de optocht naar Amber's huis. Bij de poort roept Amber tegen ons: "Hier bij de poort wachten, hé?" en ze stuift naar binnen. Tegen Amber's 'bevel' in (wat goed genoeg is om Rachel te doen gehoorzamen, maar mij toch echt niet) loop ik wat verder de tuin in. Ver genoeg om van binnen te horen: "Mama, mag ik de busbaan oversteken?"

"Nee," klinkt Wendy's stem van boven.

"Dan zal ik het nooit nooit meer doen!" roept Amber.

"Nou…" zeg ik, nog wat dichterbij komend. "Zo werkt dat niet helemaal, hé, Amber?" En ondertussen vraagt Wendy ook: "Wat is er dan gebeurd?"

Tja, nu komt Amber er niet meer onderuit. "Ik ben het pad van de fietsen overgestoken… en de busbaan…"

"Dat mag niet, Amber."

"Nee, niet de busbaan, alleen het weggetje van de fietsen."

"Dat mag ook niet," klinkt het streng.

"Ik zal het niet meer doen hoor!"

"Nee, inderdaad niet, want nu ga je in de hoek staan."

Verder protesteren is zinloos, Amber gaat min of meer gehoorzaam in de hoek staan. Tja…