Donderdag 29-05: Bibliotheekboek

Gisteren zijn Rachel en ik even naar de bibliotheek geweest. Dat was een avontuur op zich, want de streekbussen staken en in Almere rijden alleen streekbussen. Dus met de trein naar het centrum. Geen Esther bij ons, dus geen gesleep met een buggy, dat scheelde alweer. Rachel vond het wel leuk, maar had geloof ik toch liever de bus gehad.

Uit de bibliotheek heb ik een boek geleend wat geschreven is door iemand die na een hartstilstand een ICD geïmplanteerd kreeg. Ik ben dat boek uiteraard nu met buitengewone belangstelling aan het lezen. Misschien dat m'n ouders het ook willen lezen wanneer ik ermee klaar ben (waarschijnlijk vanavond of morgen, mezelf kennende).

Het doet me nog eens temeer afvragen hoe mijn vader dit allemaal ervaart. Hij praat zo weinig, je moet er meestal maar naar raden. Aan mijn moeder laat hij iets meer zien, maar ook niet erg veel. En hoe ervaart Thea het? Mijn moeder praat wel meer, maar je kunt nooit bij iemand echt naar binnen kijken. En je begrijpt het alleen als je het zelf ervaart, zelf in iemands schoenen staat. Voor de rest kun je alleen maar luisteren, en proberen te begrijpen.

Met mijn vader zelf gaat het redelijk, de laatste tijd. Geen schokken meer gehad de laatste maanden. Wel een keer pijn op de borst, waar hij later van de cardioloog over te horen kreeg dat de volgende keer dat dat gebeurt, hij wel degelijk naar het ziekenhuis moet komen. De ICD gaat namelijk niet onder *alle* omstandigheden af.

We wachten af…