Vrijdag 06-03: Het poppenhuis

Rachel is volgende week jarig, dus. En daar horen niet alleen kinderfeestjes bij, maar natuurlijk ook cadeautjes. Nu had Thea aan Rachel een poezenhuis beloofd. Nee, geen poppenhuis, want Rachel taalt niet naar poppen (Esther zo nu en dan wel). Poes is nog steeds alles voor Rachel, dus het wordt een poezenhuis.

Vorige week kwam mijn moeder hier zodat we samen een poezenhuis konden uitzoeken. We waren het er over eens dat we het liefst een houten huisje wilden kopen, dat plastic spul is ten eerste een stuk kwetsbaarder, vaak bloedlelijk en meestal veel te klein voor Poes. We gingen dus als eerste kijken in een winkel die gespecialiseerd is in houten speelgoed.

Nou, wat daar stond, viel behoorlijk tegen. Er stond een houten huis opgesteld, op zich een schitterend poppenhuis, maar een beetje duur voor een verjaardagscadeau voor een meisje van vijf. Er waren nog meer poppenhuizen die een wat schappelijker prijs hadden, maar die zaten nog in de doos. En op de doos stonden geen maten, zodat we niet goed konden inschatten hoe Poes-vriendelijk dat huis zou zijn.

We overlegden met de verkoper. Ja, het was wel mogelijk om de doos even open te maken, maar nee, ze konden het poppenhuis niet even in elkaar zetten natuurlijk, dat moesten we wel begrijpen.

Toen het mannetje ons even met rust liet zei ik zacht: "Laten we hier maar weggaan, kijken we thuis even op Marktplaats." We bedankten de verkoper vriendelijk voor zijn moeite (nou, wat een moeite!), stapten weer in de auto en reden terug.

Thuis keken we onder het genot van een kopje koffie op Marktplaats. Ja, daar werden behoorlijk wat poppenhuizen aangeboden, zoals ik al had verwacht. Uiteindelijk zagen we een groot huis dat te koop stond in – het zal niet – Huizen. Wij belden op.

Ja, poppenhuis, mooi, groot, 1.20 meter hoog, 50 centimeter diep, 65 centimeter breed, nog geen biedingen, ja, we konden morgen komen kijken. Prima, hartelijk bedankt, tot morgen.

Dus de volgende morgen reden wij naar Huizen. Nou, het was een mooi tochtje sightseeing door het Gooi. Waar we uiteindelijk uitkwamen was zeker niet de armenwijk van het Gooi, hoor! We kwamen uit bij een kapitale villa, met aan de ene kant een stuk bos, aan de andere kant wandelde je regelrecht de hei op. Er stond een grote vrachtwagen voor de deur van een designmeubelhandel en er werd een verse bank het huis in getild. Kennelijk worden sommige gebieden in Nederland aanzienlijk minder hard getroffen door de kredietcrisis!

"En dan nog hun spullen op Marktplaats zetten," zei ik droog.

"Ik geloof niet dat we erg gelegen komen," zei mijn moeder, maar de vrouw waarmee we de vorige dag hadden gesproken kwam ons al tegemoet. Ze nam ons mee naar beneden, waar het poppenhuis stond. Allemachtig, wat een gigantisch ding! Net zo groot als Rachel. "Hoe krijgen we dat ding ooit mee?"

Geld en poppenhuis wisselden van eigenaar en met behulp van de dame sleepten we het ding naar Thea's auto. Om er daar achter te komen dat het onmogelijk in de achterbak paste.

Twee van de drie stoelen achterin werden platgelegd en na een halve verbouwing konden we eindelijk het poezenhuis in de auto schuiven. Esther op het stoeltje ernaast en toen konden we eindelijk weg.

"Ik neem dat ding niet mee naar huis, hoor," zei Thea, die absoluut geen zin had in nog een keer de auto verbouwen. Dus we reden door naar de Iepenstraat en daar had ik toen alleen nog het probleem om het huis te verstoppen tot Rachel's verjaardag – twee weken later.

Nou, dat konden we dus wel vergeten. Zo'n immens poezenhuis stop je niet even weg in de kast. Esther begon er al enthousiast mee te spelen. Die vrijdag konden we het nog wel verstoppen, maar dan alleen omdat Rachel na schooltijd bij een vriendinnetje ging spelen.

's Avonds verhuisden we het poppenhuis van de speelkamer naar de huiskamer in een poging het ding achter de bank te verstoppen. Deken eroverheen, een doos erop, klaar.

Nou ja, klaar…

"Wat is dat, papa?" vroeg Rachel de volgende dag.

"Een tafeltje, Rachel."

Maar een dag later Thea en oom Leo koffie kwamen drinken en Rachel achter de bank kroop, zei ik: "Rachel, pas op voor het tafeltje."

"Het is geen tafeltje!" zei Rachel. "Het is een huis!" We keken elkaar aan. Daar ging ons idee om het ding te verstoppen dus. Ze leek zich echter nog niet af te vragen waarom er een speelgoedhuis achter de bank stond met een doek eroverheen.
En weer een dag later (het was inmiddels maandag, maar de leraren van haar school hadden een studiedag dus Rachel was een dagje vrij) vroeg Rachel of ze met het huis achter de bank mocht spelen. Nu werd het echt tijd om Thea op te bellen en haar uit te leggen dat het een verjaardagscadeau was.

Nu werd het poezenhuis naar de speelkamer gesleept, de ballenbak opgeruimd, het poezenhuis neergezet. Rachel en Poes en Miepie zijn er blij mee!