Donderdag 12-03: Gevallen
En dat was ook nog een klein drama. De kinderen van de peuterschool zouden vandaag een modeshow geven. Ze hadden witte t-shirts meegekregen en op school met verf bestempeld. En vandaag zouden ze dan die versierde shirts gaan showen, dus de ouders mochten eerder komen.
Toen ik aankwam waren ze net klaar met buiten spelen. Ik zag het purretje buiten lopen en de juf roepen: "Esther, kom je ook naar binnen? Ik zag net je mama al…" en ik liep dus maar snel door, voordat Esther mij zou zien en helemaal niet naar binnen meer te branden was.
En daarna gebeurde er een hele tijd niets. We – de andere ouders en ik – verwonderden ons er al over dat het zo'n tijd duurde voordat we naar binnen mochten. En toen de deur eindelijk open ging was het juf Belinda, met dunne handschoenen aan, die om de mama van Esther vroeg.
Mijn eerste gedachte was nog wel dat Esther een dwarse bui had en even geholpen of gekalmeerd moest worden voordat de show ging beginnen. Maar nee, het was iets heel anders: ze was gevallen net toen ze naar binnen wilde gaan en had haar hoofd gemeen gestoten. Er zat een wondje van ruim een centimeter op haar voorhoofd, schuin boven haar linkeroog, en het bloedde flink.
Nou ben ik niet bang van een beetje bloed, maar zo'n klein overstuur purretje met bloed op haar gezicht en handjes en trui en zo'n gemene snee waar gewoon geen snee hoort te zitten is toch een naar gezicht. Ik bleef rustig, maar voelde me toch niet lekker, hoor.
Terwijl ik Esther vasthield en kalmeerde, maakte Belinda haar gezichtje een beetje schoon en deed haar best om het wondje af te plakken. Een gaasje bleef gewoon niet zitten, dus uiteindelijk heeft ze het met een flinke pleister gedaan. Esther werd rustig zodra er werd opgehouden met dat gefrut aan die nare plek. Daarna bedankte ik ze hartelijk voor de zorg en stapte met purretje op de fiets. Eerste halte thuis, daarna even door naar het ziekenhuis om het wondje even te laten lijmen of hechten of wat ze ook wilden doen om het te sluiten.
Esther vond het ondertussen allang best. Krentebol mee, Knuffie mee, in de auto, en naar de eerste hulp. Nu zijn ze het ziekenhuis aan het verbouwen en ook de spoedeisende hulp was ondertussen verhuisd, waardoor we in het ziekenhuis eerst nog een tijdje aan het zoeken waren – de ingang die we moesten hebben zat half verstopt onder een steiger en de bewegwijzering is op dit moment ook nog niet optimaal.
Maar eenmaal op de juiste plaats aangekomen meldden we ons aan en konden we plaats nemen in de wachtkamer. Het was er gelukkig niet erg druk, hoewel er na ons wel wat meer mensen binnen kwamen. Gelukkig geen van allen dingen die meer haast hadden dan Esther. Esther zelf speelde vrolijk met wat blokjes en een ladder die ooit vast had gezeten aan een speelgoedauto en had de grootste lol.
Na een uurtje wachten – viel me eigenlijk nog mee – werden we naar binnen geroepen. Nee, geen lijm in het wondje, maar een soort plak-hechtingen, hele smalle zwaluwstaartjes. Daaroverheen een mooie pleister en we konden weer naar huis…