Knuffie
Een dag later, de eerste zondag van de kerstvakantie, leek sneeuw toch wat minder leuk te zijn: Knuffie was weg. Harald had tegen Esther gezegd dat Knuffie niet naar buiten mocht, Esther heeft haar knuffel-orca met een grote zwaai de keuken in gegooid en daarna hebben we 'm eigenlijk niet meer gezien.
Had Esther 'm in een onbewaakt moment toch mee naar buiten genomen, terwijl ik boven was en Harald achter de computer zat? Rachel en Jeremy hebben buiten gespeeld en zijn even met Jeremy's moeder naar het schoolpleintje gegaan, maar Esther ging niet mee en heeft even in haar eentje rondgelopen.
We hebben het hele huis doorgezocht. Kastjes open gedaan in de keuken en de huiskamer, misschien had Esther Knuffie daarin gelegd. Achter de bank gekeken, onder tafels, in de oud-papierbak, in Rachel's bed en natuurlijk in Esther's bed. In de wc, de badkamer, het poezenhuis, onder Rachel's bed, in de lades onder Esther's bed, onder mijn bureau, onder Harald's bureau… Geen Knuffie.
Harald en ik liepen buiten rondjes, maar probeer maar een Knuffie te vinden in de sneeuw. Het was ook blijven sneeuwen, dus misschien lag Esther's knuffel ondertussen al begraven ook.
Het was een droevig Esthertje die in slaap viel, die avond.
De volgende dag liepen we nog meer rondjes. Ik had ondertussen al serieus rekening gehouden met de mogelijkheid dat we Knuffie niet meer terug zouden vinden en was aan het zoeken gegaan op internet. En ja hoor, een half uurtje spitten en zoeken leverde inderdaad een te bestellen nieuwe Knuffie op, identiek aan de oude (maar dan, uiteraard, wat nieuwer). Die bestelling heb ik maar meteen geplaatst.
Ook bij daglicht was er geen Knuffie te vinden. Ik ben nog langs de kringloopwinkel gereden en daar vond ik een kleinere variant van de orka, die heb ik maar meegenomen als troostknuffie. Esther sloot hem meteen in haar armen.
En ik heb een foto van Esther gepakt en een Knuffie Gezocht ervan geprint. "Plaatjes van mezelf!" juichte Esther. "Mét Knuffie!" We hebben een rondje door de buurt gemaakt en de blaadjes opgehangen aan bomen in deze straat en de straat hierachter.
Nogmaals in de struiken en goten gekeken. Nog steeds geen Knuffie, maar de troostknuffie voldeed. Esther ging die avond een stuk rustiger naar bed. Troostknuffie dicht tegen zich aan.
Ondertussen hadden we haar wel verteld dat ze snel een nieuwe Knuffie zou krijgen, in een doos, die hier bezorgd zou worden. Iedere keer dat maandag dus de bel ging rende Esther naar de deur, hopend dat daar de nieuwe Knuffie zou zijn, maar helaas.
Dinsdagochtend, toen ik bij m'n ouders was, kwam daar eindelijk het langverwachtte pakje. 'Langverwacht' was weliswaar maar een dag, maar dat is heel lang als je pas drie bent en wacht op je nieuwe knuffel.
Maar hoera, daar was de doos dan. De troostknuffie had meteen afgedaan. 'En, dacht Harald, natuurlijk vinden we een uur later de oude Knuffie terug.'
Nou, het duurde geen uur, maar iets langer. Later die dag tilde Harald het kussen op van de stoel waar de meiden altijd op zitten wanneer ze naar de televisie kijken – en daar lag die onder. Ik had dat kussen al twee keer verschoven maar niets gezien. Go figure.
Dus nu heeft Esther een troostknuffie, een oude Knuffie, een nieuwe Knuffie, en natuurlijk de twee babyknuffies van sinterklaas.
De nieuwe Knuffie is trouwens nu de favoriet.