Woensdag 17-11: Oude man met baard, twijfels en mijters
Wanneer de cadeautjes eenmaal zijn ingepakt en voorzien zijn van stickertjes en gedichten, moeten ze dit jaar onopvallend naar mijn ouders worden gebracht. Mijn ouders hebben een hulpsinterklaas besteld, die hun huis bezoekt. Dat moeten de kinderen toch een keer hebben meegemaakt, een echt thuisbezoek van de Sint, en dit jaar zou wel eens het laatste jaar kunnen zijn dat Rachel echt nog in Sinterklaas gelooft.
De twijfels beginnen nu al toe te slaan.
Toen we zaterdag in de haven stonden – ik bij Esther, Harald een eindje verderop bij Rachel – begon ze al vragen te stellen. "Papa, bestaat Sinterklaas wel echt?" Want er waren kinderen in de klas die hadden gezegd van niet. Rachel zit natuurlijk in een klas in de middenbouw, met kinderen uit groep 3, 4 en 5, en zeker de oudere kinderen geloven allang niet meer.
En wat later, toen er een kudde Pieten langs kwam, vroeg Rachel: "Papa, zijn het niet gewoon geschminkte mensen?" En al eerder had ze aan mij gevraagd of het niet gewoon lippenstift was, die rode lippen.
Tot nu toe hebben we de vragen nog kunnen terugkaatsen met een: "Wat denk je zelf, Rachel?" En dan is het weer 'zien is geloven', zeker wanneer Sinterklaas zelf in vol ornaat voor haar staat.
"Mam, bestaat de kerstman ook?" vroeg Rachel een paar weken geleden onder het eten.
"Rachel, de kerstman is net zo echt als Sinterklaas," antwoordde ik, wat me een bewonderende blik vanachter Rachel's rug van Harald opleverde, en een geluidloos: "Goeie redding!"
Maar toch, de twijfel is gezaaid. Het is maar goed dat ik mijn verhaaltje klaar heb, voor wanneer het zover is…
Dat doet me er via via aan denken. Nog zo'n uitstapje. Gisteren had ik al een stukje geschreven, zo tussendoor, over politiek correcte Pieten, maar het kan nog erger: een politiek correcte Sinterklaas. De goeie ouwe Sint heeft namelijk een kruis op zijn mijter en dat kan natuurlijk niet meer in deze tijd. De moslimbevolking mocht zich eens beledigd voelen. Niet dat ze Sinterklaas vieren, het is tenslotte een heidens (haram?) feest, maar ze zouden eens kunnen gaan protesteren als die man door hun stad liep.
Vorig jaar zijn er zelfs kamervragen over gesteld daarover.
Nu hebben ze in Amsterdam daar een mooie oplossing voor gevonden: vorig jaar liep de Sint daar met een mijter met drie Andreaskruisen, net zoals in het wapen van Amsterdam. Da's nog wel te rechtvaardigen, want Sint Nicolaas is de patroonheilige van de stad. Maar toch…
Bij de intocht in Amsterdam, gisteren, had Sint ook weer zijn nieuwe mijter op. In Almere had hij trouwens gewoon een mijter-met-kruis, net als bij de landelijke intocht, trouwens.
Tja, je kunt het echt ook te ver doordrijven, politiek correct…
En dat met die mijter werkt trouwens ook omgekeerd. Vorig jaar waren we met pasen even naar mijn ouders toe en toen zat mijn vader te kijken naar de Paasmis uit Rome. Daar kwam net de paus aan in vol ornaat, in het wit – en met mijter. "Kijk, mama, die ziet er net uit als Sinterklaas!" riep Rachel vol verbazing uit.
Waarna ik uitlegde dat, nee, de Sint er net zo uitzag als de Paus, want Sinterklaas is immers een bisschop en die dragen ook mijters. Nog even snel een lesje er tegenaan geplakt, maar Rachel's aandacht was alweer afgedwaald.
Hoe dan ook, het aftellen tot vijf december is weer begonnen.