Prietpraat
Een paar vakantie-prietpraatjes:
Bij een van de restaurantjes aan zee zitten we 's avonds te wachten op het eten. Ondertussen gaat de zon onder. "Mam, zullen we even naar de zonsondergang gaan kijken?" roept Rachel. Samen met Rachel loop ik over het strand naar de pier. We gaan op een bankje zitten en kijken hoe de zon achter de heuvels in het westen verdwijnt. Rachel zucht diep. "Wat romantisch, hé, mam?"
Een soortgelijk restaurantje, ook aan zee, en ook tijdens het wachten. "Mam, ik ga nog even naar het speeltuintje," zegt Rachel. "Er zijn zoveel leuke jongens!"
En eh.... hoe oud was je ook alweer? Zes....
Ja echt, zes. Maar dan wel zeggen: "Mam, gisteren heb ik geen druppel aangeraakt."
Waarmee ze bedoelde dat ze gisteren helemaal niet gedronken had (ja, overdrijven is ook een kunst - niets drinken in de Griekse zomerzon!). Het kwam alleen toch een beetje anders over dan ze bedoelde...
En weer thuis:
Rachel is bij oma, en Rachel is boos. "Je behandelt me als een kleuter!" roept ze uit. Natuurlijk ontlokt dat mijn moeder de vraag: "Wat ben je dan?"
Rachel: "Een jong-volwassene!"
Rachel zit bij mijn moeder in de auto. "Kijk!" roept ze uit. "Een kudde vogels!"
Mijn moeder komt niet meer bij van het lachen en herhaalt de opmerking. Waarna Rachel geërgerd uitroept: "Ik kan het woord 'kudde' niet meer horen!"
Esther, drie jaar, loopt de trap af en roept: "Moeder van mij..." Waar ze dat nou weer vandaan heeft?
Tijdens het optuigen van de kerstboom roept Rachel enthousiast: "Die slinger is groter als mij!"
Normaal verwerk ik de verbetering netjes in een zin, maar nu was ik teveel afgeleid en zeg ik dus gedachteloos: "Groter dan ik, Rachel."
Waarop Rachel blij uitroept: "En ook groter als mij!"
Rachel heeft een vriendenboekje gekregen. Daar staat ook een verjaardagskalender in. Ik vul 'm braaf in voor haar: haar verjaardag, die van Esther, die van ons, de oma's en opa's… "Wanneer is Loes ook alweer jarig?" vraag ik aan Harald en noem een datum die ik niet zeker wist.
"Ach," zegt Rachel, "Schrijf gewoon wat op, mama."
Het is een puinhoop bij mijn ouders, want daar zijn de meisjes erg goed in, rommel maken. Mijn vader ruimt de boel op. Esther, die daar een dagje speelde, loopt langs. "Opa opruimen, hé?" vraagt ze.
"Ja," zegt mijn vader. "Opa is aan het opruimen. Help jij ook mee met opruimen, Esther?"
"Nee," zegt Esther en loopt zo door.
Een paar weken later is Esther weer bij mijn ouders en speelt met de knikkerbaan. Ondertussen maakt mijn moeder voor haar een boterhammetje en wat drinken. "Esther, tijd om te eten!"
"Nou, doei hé?" zegt Esther tegen de knikkerbaan en gaat netjes aan tafel zitten…
Wereldheersers:
Rachel en Amber spelen buiten. Samen met Esther hebben ze een tijdje in Amber's tuin gespeeld, schommelen en glijden en treintje spelen van de glijbaan. Dan gaan we naar mijn tuin. Ik loop vooraan met Esther, Amber en Rachel lopen hand in hand achter ons.
"Mogen we er even langs? Dames?" vragen ze.
"Ja hoor, jullie mogen er wel even langs."
Zoef, daar gaan ze, ze rennen voor me uit.
"Wij zijn de baas," hoor ik ze zeggen.
"Ja, wij zijn de baas. Over de hele planeet."
Opgestuurd door een vriendin:
Oma zegt tegen Dion; 'Laat de schoenlepel maar liggen, anders is opa hem straks kwijt'.
Dion denkt even na, legt de schoenlepel terug, en zegt dan; 'Anders kan de schoen niet eten...'
Onderweg naar het dorp. Rachel loopt te sloffen, dus: "Rachel, til je voeten eens op," zei Thea. Gehoorzaam staat Rachel stil en tilt haar voet op met haar handen. Waarom oma dat nou precies van haar vroeg, tja, geen idee eigenlijk, maar als oma dat zo graag wilde, dan tilde ze haar voet wel even op, hoor.
Terwijl ik Esther aan het uitkleden ben, pakt Rachel een kruik op en legt die ergens anders neer. "Rachel, leg dat eens even heel gauw terug!"
Gehoorzaam pakt Rachel de kruik weer op en legt deze min of meer op zijn plaats terug. Even later heeft ze 'm alweer te pakken en legt het op de stoel.
"Rachel, ik heb je gezegd die kruik terug te leggen."
"Ik heb het terug gelegd," zegt Rachel met onnavolgbare logica. Ja, dat ze de kruik daarna opnieuw verplaatst heeft, doet aan dat feit niets af.
Thea is op bezoek en draagt een t-shirt met een afbeelding van een poes die aan het schilderen is. Het t-shirt interesseert Rachel zozeer, dat ze zelf ook wel wil schilderen.
"Heb je dan verf?" vraagt oma.
"Ja hoor," zegt Rachel, en wijst naar de potten latex die net buiten de schuur staan. "Daar."
Het kostte enige moeite om uit te leggen dat die verf nou net niet geschikt is om tekeningen mee te maken, maar dat je daarmee het huis schildert. "Mag ik het huis schilderen?" is dus meteen de volgende vraag.
"Ik snurk, mama," roept Rachel van boven. Het is donderdagmiddag, half zes, en Rachel en Esther kijken televisie. Ik heb net wat eten in de magnetron geschoven (Harald werkt donderdag avond, Rachel is 's middags naar school geweest dus donderdagavond is 'makkelijk-dag').
"Maar hoe kan dat dan, Rachel?" vraag ik. "Je slaapt toch niet?"
"Nee, ik slaap ook niet. Ik snurk alleen maar."
"Ik heb nog negen limonadekilometer in mijn fles."
Bastiaan (7): "Papa, dit jaar hebben we met Pasen een witte Kerst!"
Prietpraat uit België:
Tibo: "Mama? Hoe noemt m'n meter?"
Gwenn: "Rebecca"; Nu, dat krijg alleen maar een puzzled look in de plaats. Gwenn: "Of Becca. Is dat makkelijker?"
Een stevige nod van Tibo: "Meter Becca, dat kan ik zeggen."
Dina: "Maar.. maar.. Mama! Ze noemt toch helemaal niet Becca! Het is REbecca!"
Gwenn: "Dina, we noemen Tibo toch ook Bo of Boke?"
Dina: "Maar Maar! Da's een verkleinwoord! Re is geen verkleining."