Zondag 28-08: Afsluiting
Het zal de oplettende lezers wel opgevallen zijn dat het de laatste tijd erg stil bleef rondom mijn vader. Geen nieuws goed nieuws? Niets te melden? Beetje van allebei. Er zat natuurlijk een wat chaotische vakantie tussen, en verder wachten tussen afspraken, veel wachten. Maar dat betekende niet dat er niets gedaan werd.
Er werd dus overlegd met het AMC. "Hoe moet het nou met jullie vakantie als je vader toch die zware operatie moet ondergaan?" vroeg mijn moeder.
"Daar hebben ze annuleringsverzekeringen voor uitgevonden," antwoordde ik direct. Maar ik verwachtte eigenlijk niet dat het zover zou komen, want zoals al eerder aangegeven: het ging om een heel zware operatie, waarbij de hele slokdarm wordt weggehaald en van een deel van de maag een stuk nieuwe slokdarm wordt geknutseld. Voor een gezond mens al niet geheel zonder risico, laat staan voor mijn vader.
Maar wat dan wel? Uiteindelijk besloten ze bij het AMC om toch maar met behulp van de endoscoop te proberen de tumor te verwijderen. Het was een poliklinische handeling, maar natuurlijk niet geheel zonder risico. Ik heb het grootste deel van de dag nerveus bij de telefoon gehangen, want het had me niets verbaasd als mijn vader nou precies een van diegenen was die een nabloeding kreeg, of dat hij weer moeite had met wakker worden uit het roesje, of wat dan ook. Het liefst was ik meegegaan naar het AMC zelf, maar ja, dan had ik daar nerveus in de wachtkamer kunnen gaan zitten en dat schoot natuurlijk ook niet op.
Maar wonder boven wonder verliep alles eens een keer zonder complicaties! Diezelfde middag was m'n vader alweer thuis, met het nieuws dat alles er zo op het oog goed uitzag en dat ze dachten dat ze de gehele tumor hadden verwijderd. Nou, dat was in elk geval vast goed nieuws!
De operatie, hoe relatief oningrijpend ook, is Romy toch behoorlijk tegen gevallen. De napijn was aanzienlijk, en als mijn vader dat al zo zegt – terwijl hij toch bepaald niet kleinzerig is – dan moet het wel fors pijn hebben gedaan. Maar gelukkig was dat ook met een paar dagen alweer verminderd en daarna was het alleen maar wachten op de definitieve uitslag. Dat duurde een paar weken, want de kweek moest worden afgewacht.
Maar een paar weken later, we hadden eigenlijk nog in Hongarije hadden moeten zitten maar waren alweer terug, belden mijn ouders op met het goede nieuws. De tumor was, voor zover ze konden bepalen, inderdaad helemaal weggehaald. Nu moesten ze nog in nieuw overleg treden over eventuele nabehandelingen.
Ook dit duurde nog een paar weken, maar toen kregen we te horen dat er op dit moment geen nabehandelingen nodig worden geacht. Over drie maanden gaat mijn vader weer op controle. Ze moeten er dan toch zeker van uit gaan dat het voorlopig wel goed zit!
Opluchting alom. Dat hadden we twee maanden geleden niet kunnen denken, toen we heen en weer reisden naar de IC, toen we ons afvroegen of hij, die zaterdag, de avond nog wel zou halen. Wat een intensieve periode! En wat een geluk om nu, als ik bij mijn ouders kom en aan mijn vader vraag: "Hoe gaat het?" te horen te krijgen: "Prrrrima!"
En vanavond gaan we uit eten. Om te vieren dat we er allemaal nog zijn. Dat we allemaal nog van elkaar kunnen genieten.
Dat we van elkaar houden. Wat er ook gebeurt.